پایان نامه خرابی معابر و جاده ها:پياده روها

پياده روها

در بسياري از مناطق شهري ، نظير نواحي تجاري ، مراكز خريدو مكانهاي تفريحي وقتي طول سفركوتاه و جابجايي به صورت پياده ( در صورت فراهم بودن امكانات لازم) راحت تر باشد وجود پياده رو اهميت دارد.

اصولاً تعداد عابران پياده در شهرها از افرادي كه از وسايل نقليه استفاده مي كنند ، بيشتر است ، زيرا نه فقط اشخاصي كه به علت كوتاه بودن طول سفر و يا به هر علت ديگري به طور كلي از وسايل نقليه خصوصي يا عمومي استفاده نمي كنند ، بلكه حتي افرادي كهاز وسايل نقليه خصوصي يا عمومي استفاده مي كنند ، نيز بسياري از اوقات به اجبار مسافتي را پياده طي مي كنند.

اگر عابرين نتوانند از پياده روها به علت عرضكم و يا وجود موانع ديگر آن طور كه بايد و شايد استفاده كنند ، به اجبار از قسمتي از سطح خيابان براي پياده روي استفاده مي كنند. اينكار نه فقط خطر تصادفات را افزايش مي دهد بلكه موجب كاهش ظرفيت جاده و خيابان مي شود و تراكم را در آنها نيز افزايش مي دهد. به علاوه عدم وجود پياده روهاي مناسب مردم را تشويق به استفاده بيشتر از وسايل حمل و نقل موتوري مي كندكه خود عاملي موثر در افزايش تراكم به خصوص در مناطق پر رفت و آمد و متراكم خواهد بود.

عرض پياده رو در طرح جاده هاي نو ، يا در تغيير و تعمير قديمي بايد به وضع عبور عابران پياده توجه كافي كرد. از عوامل مهم در اين مورد عرض پياده روها و نوع پوشش آنها ست. عرض پياده رو را بايد به اندازه كافي در نظر گرفت و سطح آن را بايد طوري پوشاند كه عبور در آن راحت و سالك باشد و پياده ها مجبور به استفاده از سطح خيابان نشوند. شيب عرضي پياده روها براي دفع آبهاي سطحي نبايد آنقدر كم باشد كه آب بارندگي در سطح پياده رو بماند. در عين حال اين شيب نبايد آنقدر زياد باشدكه باعث ناراحتي عباران پياد شود. در نظر گرفتن شيبي بين 2 تا 5/2 درصد براي پياده روها مناسب است. قسمتهايي از پياده كه مثلاً به علت عقب نشيني ساختماني در فرورفتگي قرار گرفته اند يا در اثر وجود نرده و نظاير آن از قسمت اصلي جدا شده اند ، جزئي از پياده رو به حساب نمي آيند.

راهرو زيرزميني در نقاطي نظير تقاطعهايي كه در آنها تعداد عابران پياده زياد و تردد وسايل نقليه سنگين است ف احداث راهروهاي زير زميني در صورتي كه مسائل جنبي اننظير ايمني ، نور و بهداشت به طور صحيح و لازم در نظر گرفته شود ، از مناسبترين راههاي پيش بيني عبور عابران پياده است.

راهروهاي زير زميني باي حداقل 25/2 متر عرض و 10/2 متر ارتفاع داشته باشند. داخل آنها بايد از هر نظر براي افزاد پياده مناسب باشد و طوري نباشد كه احساس ناامني ايجاد شود. در اين صورت بهتر است عرض راهرو را كاملاً وسيع گرفت ودر داخل آن مغازه هايي پيش بيني كرد.

عبور عبابران پياده از عرض خيابانعبور اتفاقق عابران پياده از عرض خيابان به مراتب خطرناكتر از عبور دسته جمعي آنها از محلهاي پيش بيني شده است. اگر ساختن راهروهاي زيرزميني يا پلهاي عبور پياده بصرفه نباشد ، بايد عابران پياده را تشويق كرد كه از مكانهاي مخصوصي كه براي عبورشان از خيابان در نظر گرفته شده است استفاده كنند.محل عبور پياده ها چه با چراغ و چه بدون چراغ يا بدون سكوي وسط بايد در نقاطط باشد كه به عبور از عرض خيبان كمك كند؛ وچون بيشترين نياز براي عبور از خيابانها در تقاطعهاست مي توان با ايجاد سكوهايي براي جدا سازي ترافيك در جهات مختلف تسهيلاتي براي پياده ها به وجود آورد. البته ايمنترين محل براي عبور پياده ها تقاطعهايي استكه با چراغ راهنمايي كنترل مي شوند. ولي خطر عبور پياده ها از عرض خيابان در نزديك تقاطعها قبل از محل پيش بيني شده بسيار زياد است. در اين موارد بايد با نرده گذاري يا ايجاد باريكه هاي چمن و نظاير آن پياده ها رابه استفاده از محل عبور مخصوص تشويق كرد.

گفتار دوم: نقش تقصیر در تحقق مسئولیت شهرداری و رابطه اثباتی آن با کارمند

بند اول: نقش تقصیر در مسئولیت شهرداری

قانون مسئولیت مدنی به عنوان مهمترین و اصلی ترین مبنای قانون مسئولیت مدنی چه در رابطه با اشخاص طبیعی و چه در خوص مسئولیت مدنی دولت و شهرداری ها در مواد 1 و 11 و به نوعی قسمت اخیر ماده 12 خود تقصیر را به عنوان رکن اصلی تحقق مسئولیت مدنی دانسته است. چرا که قانون گذار در ماده 1 در خصوص اشخاص به طور کلی تقصیر را شرط مسئولیت معرفی نموده و در ماده 11 و در خصوص مسئولیت مدنی شهرداری هم تقصیر را مبنای مسئولیت دانسته و در ماده 12 نیز اگر چه ظاهراً مسئولیت کارفرما منوط به تقصیر نمی باشد، ولی ازمفهوم مخالف قسمت اخیر این ماده و همچنین امکان رجوع پیش بینی شده برای کارفرما می توان استنباط کرد تحمل جبران زیان نهایتاً بر عهده مقصر می باشد. البته همانگونه که عرض کردیم اصولاً مبنای مسئولیت مدنی شهرداری تقصیر می باشد ولی مواردی وجود دارد که استثنائاً همچون اشخاص دیگر دارای مسئولیت بدون تقصیر می باشد. برای مثال اگر شهرداری به عنوان دارنده یک وسیله نقلیه موتوری زمینی خوانده دعوای مسئولیت مدنی قرار می گیرد، جهت تحمل جبران زیان نیازی به تقصیر نمی باشد. همانطور که در گذشته بیان شد (بند دوم از گفتار اول یعنی اقسام تقصیر در مسئولیت شهرداری) به استناد ماده 1 قانون بیمه اجباری که اشعار می دارد: «کلیه دارندگان وسایل نقلیه موتوری زمینی و انواع یدک و تریلر متصل به وسایل مزبور و قطاهای راه آهن اعم از اینکه اشخاص حقیقی یا حقوقی باشند، مسئول جبران خسارت بدنی و مالی هستند که در اثر حوادث وسایل نقلیه مزبور و یا محمولات آنها به اشخاص ثالث وارد شود.»

ملاحظه می گردد که مبنای مسئولیت در ماده فوق الذکر تقصیر نبوده و بیشتر با نظریه خطر منطبق است. بدیهی است که مسئولیت شهرداری نافی مسئولیت عامل ورود زیان (راننده) نمی باشد. [1]

 

[1] –  جهت مطالعه بیشتر: دکتر ناصر کاتوزیان، همان، ش 312 به بعد.

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه: 

مسوولیت فقهی و حقوقی دولت و شهرداری ناشی از عیب و خرابی معابر و جاده ها