فعالیت در فضاهای عمومی/،پایان نامه گسترش پیاده ‏راه ها

فعالیت در فضاهای عمومی

در زیر سه گروه از فعالیت‏های انجام شده در فضاهای عمومی معرفی می شوند. در میان این سه گروه متمایز از فعالیت‏های انسانی که شامل فعالیت‏های ضروری[1]، فعالیت‏های اختیاری[2] و فعالیت‏های اجتماعی[3] هستند که فعالیت‏های نوع دوم و سوم در کیفیت بخشی به شهر بسیار مهم اند.

در نواحی بی کیفیت شهری صرفاً می توان فعالیت‏های ضروری را یافت. به عبارتی، مردم به کارهایی می پردازند که ناچار به انجام آنها هستند:

در نواحی شهری با کیفیت، نه فقط فعالیت‏های ضروری (که در شرایط مناسبی انجام می گیرند)، بلکه بسیاری از فعالیت‏های تفریحی و اجتماعی مورد علاقه مردم نیز صورت می گیرد. با وجود این، این فعالیت‏ها زمانی اتفاق می افتند که شرایط مناسب باشد؛ یعنی شهر فضاهایی با کیفیت خوب و وسوسه انگیز، ارائه دهد. به همین دلیل است که شهر خوب را می توان با یک مهمانی خوب مقایسه کرد: مردم طولانی تر از آنچه واقعاً لازم است در آنجا میمانند، چرا که از حضور در آنجا لذت میبرند.

سه گونه از فعالیت‏های عابران پیاده

2-5-1- فعالیت‏های ضروری

آنچه که حتما باید انجام شود: رفتن به مدرسه، انتظار کشیدن برای اتوبوس و رفتن به محل کار، کوتاه آنکه، این نوع فعالیت‏ها بدعوت توجه به کیفیت محیط کالبدی اتفاق می‏افتند، زیرا مردم ناچار به انجام آنهایند. یک شهر خوب برای بسیاری از فعالیت‏های ضروری شرایط مناسبی فراهم می‏آورد و در طی زمان این فعالیت‏ها را حفظ و تقویت می‏کند.

2-5-2- فعالیت‏های اختیاری (فراغت شهری)

مجموعه فعالیت‏هایی که به هنگام وجود شرایط اقلیمی، جذابیت و دعوت کنندگی محیط پیرامون، به وقوع می‏پیوندد. این گونه فعالیت‏ها نسبت به کیفیت حساس‏اند و تنها در شرایطی رخ می‏ دهند که کیفیت محیطی مطلوب باشد. ویژگی بارز شهر خوب، وجود فعالیت‏های اختیاری بسیار است. مردمی که به چنین شهری می‏آیند، مکانهایی را جذاب می‏یابند و مدت طولانی‏تری در آنجا اقامت می‏کنند. یک شهر بی نظیر و جذاب را می توان از میزان استفاده مردم شهر از فضاهای عمومی برای گذران اوقات فراغت شناخت.

2-5-3- فعالیت‏های اجتماعی

این فعالیت‏ها زمانی اتفاق می افتد که مردم در فضای همسانی تردد کنند. مواردی همچون تماشا کردن، گفت و شنود، تجربه مواجهه با دیگران و مشارکت فعال یا غیر فعال را شامل می‏شود. یک شهر خوب، طیف گسترده ای از فعالیت‏های اختیاری را عرضه می‏کند و از آنا که مردم بسیاری در شهرها حاضر هستند، افراد زیادی برای تجربه کردن، تماشا کردن و صحبت کردن وجود دارند. در نتیجه شهر، به شهری سرزنده و فوق العاده تبدیل می شود: شهری برای مردم (یان گل، 1389: 5-4).

 

جدول (2-3): فضاهای عمومی- نیازهای کیفی

محافظت آسایش لذت
محافظت در برابر رفت و آمد و تصادفات امکاناتی برای قدم زدن (فضای کافی برای راحت قدم زدن، عدم وجود موانع فیزیکی و دسترسی خوب به نقاط کلیدی) امکاناتی برای دیدن (مشاهده فواصل دور، چشم اندازهای بدون مزحمت بصری، مناظر لپذیر، نورپردازی) مقیاس (ابعاد بناها و فضاها در تناسب با ابعاد مهم انسانی مرتبط با حواس، حرکت، اندازه و عملکرد انسان)
محافظت در برابر جرایم و خشونتها (ایمنی) امکاناتی برای ایستادن و توقف (لبه هایی که برای توقف مناسب اند، تثبیت مکانهای توقف، نقاط تعریف شده برای توقف) امکناتی برای گفت و شنود (سطح پایین اغتشاشات صوتی، چیدمان نیمکت ها طوری که ارتباط صوتی بین آنها برقرار شود) امکاناتی برای لذت بردن از موقعیتهای مساعد آب و هوایی (آفتاب، سایه- گرمی، خنکی- وزش نسیم، تهویه)
محافظت در برابر شرایط بد آب و هوایی (باد، باران و برف، سرما، آفتاب و …) امکاناتی برای نشستن (نیمکت و نشستنگاه) امکاناتی برای بازی / اکتششاف/ فعالیت (دعوت کنندگی فضا برای فعالیت) کیفیت زیبایی شناسی/ تجربه احساس مثبت ( طراحی خوب و توجه به جزئیات، چشم اندازها و دورنماها، درختان، گیاهان و آب)

[1] Necessary activities

[2] Optional activities

[3]  Social activities